SHOSTAKOVICH AND PUPILS, VOL2.: WEINBERG, SVIRIDOV, BUNIN

Beschrijving

Hoewel het solowerk voor piano van Dmitri Sjostakovitsj kleiner is dan men zou verwachten van een componist die zelf een begaafd (zij het grillig) pianist was, is er meer dan alleen de monumentale reeks van 24 preludes en fuga's die hij kort na de Tweede Wereldoorlog componeerde voor de pianiste Tatiana Nikolaeva, in navolging van Het Wohltemperierte Klavier van Bach.
Een aantal van de vroegste bewaard gebleven werken van de componist is een reeks van acht preludes, op. 2, waarvan er verschillende lange tijd als verloren werden beschouwd. Ze zijn gecomponeerd tussen 1919 en 1921 en tonen aan dat de tienercomponist de pianistische stijl van Chopin tot Scriabin beheerste en over een melodisch talent beschikte dat hem schijnbaar aangeboren was. Aan het andere einde van zijn carrière vinden we nog een zeldzaamheid: de bijdragen die hij in 1957 leverde voor een verzameling variaties op een thema van Glinka, in opdracht van acht verschillende componisten.
Als aanvulling op de Preludes van Sjostakovitsj presenteert Fernanda Damiano een zachte Berceuse uit de pen van de 16-jarige Mieczysław Weinberg. Veel epischer van opzet is de Tweede Pianosonate die Weinberg schreef in 1942, het jaar voordat hij Sjostakovitsj voor het eerst ontmoette en na verloop van tijd een van zijn naaste vertrouwelingen werd. De sonate van Gyorgy Sviridov dateert van twee jaar later en is dus nog steeds sterk getekend door conflicten: een woest en te weinig bekend werk in één deel (maar met verschillende secties) dat dezelfde strijdlustige sfeer ademt als de ‘Oorlogssonates’ van Prokofiev. Naast deze twee sonates is de Sonatine van Revol Bunin relatief bescheiden, maar als werk van een vlotte 15-jarige vertoont het al tekenen van het talent dat niet lang daarna de aandacht trok van Sjostakovitsj, toen hij Bunin aannam als zijn enige compositieleerling in die periode (tussen 1943 en 1945).
Hoewel dus alleen de sonate van Sviridov onder invloed van de oudere componist werd gecomponeerd, geeft Damiano's recital een boeiend beeld van de Sovjetcultuur halverwege de oorlog en halverwege de eeuw, door de lens van zowel de piano als vier getalenteerde componisten, elk met hun eigen kenmerkende stem.
‘Fernanda Damiano speelt ... met intelligentie, overtuiging en ... waardering voor de smaak van de muziek.’ (Fanfare-recensie van deel 1)